చివరి శ్వాస వరకు ప్రేమ

ఉదయం ఆరు గంటలు. ఆకాశం ఇంకా పూర్తిగా వెలుగు చూడలేదు. చినుకులు నేలను ముద్దాడుతున్నాయి. రోడ్డుపక్కన ఉన్న చిన్న బస్‌స్టాప్‌లో ఒక అమ్మాయి గొడుగు పట్టుకుని నిలబడి ఉంది. ఆమె పేరు సుధా. తెల్లటి చుడీదార్, చేతిలో కొన్ని పుస్తకాలు, కళ్లలో ఎన్నో కలలు.

అదే సమయంలో ఒక బైక్ వచ్చి బస్‌స్టాప్ ముందు ఆగింది. బైక్‌పై ఉన్న అబ్బాయి ఆమెను ఒక్కసారి చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు. అతని పేరు రాకేష్. ఆ చిరునవ్వు వెనుక అమాయకత్వం ఉంది. సుధా కూడా చిన్నగా నవ్వింది. ఇద్దరికీ తెలియదు. ఆ ఒక్క చూపే వారి జీవితాన్ని మార్చబోతుందని.

రోజులు గడిచాయి. ప్రతిరోజూ అదే బస్‌స్టాప్, అదే సమయం, అదే చూపులు. మాటలు లేకపోయినా మనసులు ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకోవడం మొదలుపెట్టాయి.

ఒక రోజు భారీ వర్షం పడుతోంది. సుధా గొడుగు తీసుకురాలేదు. బస్ కూడా ఆలస్యమైంది. రాకేష్ తన గొడుగును ఆమె వైపు చాచి, తడిస్తే జలుబు చేస్తుంది. రండి,అన్నాడు.

సుధా కాసేపు సంకోచించి, తర్వాత గొడుగు కిందకు వచ్చింది.థాంక్యూ, అంది.

"థాంక్యూ అనొద్దు. మనుషులు ఒకరికొకరు సహాయం చేయడం సహజం,అన్నాడు రాకేష్.

ఆ మాటతో మొదలైన పరిచయం. రోజురోజుకీ స్నేహంగా మారింది. గంటలకొద్దీ మాట్లాడుకునేవారు. పుస్తకాల గురించి, కలల గురించి, కుటుంబం గురించి, భవిష్యత్తు గురించి. ప్రతి సంభాషణ వాళ్ల మనసులను మరింత దగ్గర చేసింది.

ఒక సాయంత్రం నది ఒడ్డున కూర్చున్నారు.

"ప్రేమ అంటే నీకు ఏమనిపిస్తుంది? అని సుధా అడిగింది.

రాకేష్ కొద్దిసేపు ఆకాశం వైపు చూసి, ప్రేమ అంటే ఒకరిని మార్చాలని కోరుకోవడం కాదు. వాళ్లు ఎలా ఉన్నా అలాగే అంగీకరించడం. వాళ్ల నవ్వు కోసం మన ఆనందాన్ని కూడా త్యాగం చేయడం, అన్నాడు.

ఆ మాటలు సుధా హృదయంలో శాశ్వతంగా నిలిచిపోయాయి.

కొన్ని రోజుల తర్వాత రాకేష్ ఒక ఎర్ర గులాబీతో ఆమె ముందుకు వచ్చాడు.

"సుధా. నిన్ను చూసిన రోజు నుంచి నా ప్రపంచం మారిపోయింది. నువ్వు లేకుండా నా జీవితం అసంపూర్ణం. నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను.

సుధా కళ్లలో ఆనందభాష్పాలు మెరిశాయి.

"నేను కూడా నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను రాకేష్. నువ్వు నా జీవితంలోకి వచ్చిన తర్వాత ఒంటరితనం అంటే ఏమిటో మర్చిపోయాను,అంది.

ఆ రోజు నుంచి వారి ప్రేమకథ మొదలైంది.

కాలం గడుస్తోంది. ఇద్దరూ ఉద్యోగాలు సంపాదించారు. పెళ్లి చేసుకుని జీవితాన్ని కలిసి ప్రారంభించాలని కలలు కన్నారు.

కానీ. జీవితం ఎప్పుడూ మనం అనుకున్నట్టు ఉండదు.

ఒక రోజు రాకేష్ కు తరచూ తలనొప్పి రావడం ప్రారంభమైంది. పరీక్షలు చేయించగా డాక్టర్ చెప్పిన మాట ఇద్దరి ప్రపంచాన్ని చీకటిగా మార్చింది.

"బ్రెయిన్ ట్యూమర్. చికిత్స చేసినా పూర్తిగా కోలుకునే అవకాశం చాలా తక్కువ.

ఆ మాట విన్న మేఘనా గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.

రాకేష్ మాత్రం చిరునవ్వుతో, ఏడవకు. నా జీవితంలో నువ్వు ఉన్నావు.అంతకంటే పెద్ద అదృష్టం లేదు," అన్నాడు.

ఆ రోజు నుంచి సుధా తన జీవితాన్ని పూర్తిగా రాకేష్ కోసం అంకితం చేసింది. మందులు, ఆసుపత్రులు, నిద్రలేని రాత్రులు. అయినా ఆమె ముఖంపై చిరునవ్వు మాత్రం తగ్గలేదు.

ఒక రాత్రి ఆసుపత్రి గదిలో రాకేష్ నెమ్మదిగా అడిగాడు.

"నేను లేకపోతే. నన్ను మర్చిపోతావా?"

సుధా అతని చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని,

"శ్వాసను ఎవరు మర్చిపోగలరు? నువ్వు నా జీవితంలో ఒక వ్యక్తివి కాదు. నా జీవితమే. నా చివరి శ్వాస వరకు నిన్నే ప్రేమిస్తాను,అంది.

రాకేష్ కళ్లలో కన్నీళ్లు మెరిశాయి.

కొన్ని రోజుల తర్వాత.

ఉదయం సూర్యుడు ఉదయిస్తున్న వేళ. సుధా చేతిని పట్టుకున్నట్టే రాకేష్ తన చివరి శ్వాస విడిచాడు.

ఆమె ఒక్కసారిగా కుప్పకూలిపోయింది.

కానీ అతను చెప్పిన మాటలు మాత్రం ఆమె హృదయంలో ఎప్పటికీ నిలిచిపోయాయి.

"ప్రేమ శరీరంతో కాదు. ఆత్మతో జీవిస్తుంది."

సంవత్సరాలు గడిచాయి.

సుధా పెళ్లి చేసుకోలేదు. ప్రతీ ఏడాది రాకేష్ సమాధి దగ్గరకు వెళ్లి ఒక ఎర్ర గులాబీ పెట్టేది.

"నువ్వు కనిపించకపోయినా. నా ప్రతి శ్వాసలో నువ్వే ఉన్నావు, అని చెప్పేది.

ఒక రోజు ఆమె కూడా వృద్ధాప్యంలో తన చివరి క్షణాల్లో రాకేష్ ఫోటోను గుండెలకు హత్తుకుని చిరునవ్వుతో కళ్లుమూసింది.

ఆమె పెదవులపై చివరిగా వినిపించిన మాట ఒక్కటే.

"రాకేష్. నేను వచ్చేశాను.

ప్రేమకు ముగింపు లేదు. నిజంగా ప్రేమించిన ఇద్దరు మనుషులు కాలంతో విడిపోవచ్చు, దూరంతో విడిపోవచ్చు, మరణంతో కూడా విడిపోవచ్చు. కానీ వారి ప్రేమ మాత్రం ఎప్పటికీ చనిపోదు.

అందుకే. నిజమైన ప్రేమ అంటే "చివరి శ్వాస వరకు అని. ఎవ్వరు తప్పుగా అనుకోవద్దు. ఓన్లీ ఎంటెన్మెంట్ కోసమే రాసాను. మీ అభిప్రాయం కింద కామెంట్స్ ద్వారా చెప్పండి.ఈ కథా మీకు నచ్చితే పేజీని పాలో చేయండి