మనసు రాసిన ప్రేమ కథ

వాన చినుకులు నెమ్మదిగా నేలను ముద్దాడుతున్న సాయంత్రం. బస్ స్టాప్‌లో నిలబడి ఉన్న సంపత్ చేతిలో ఒక పుస్తకం. ఎదురుగా గొడుగు పట్టుకుని నిలబడి ఉన్న లక్ష్మీ అతని వైపు ఒకసారి చూసి చిరునవ్వు నవ్వింది. ఆ నవ్వు పెద్దగా ఏమీ కాదు, కానీ సంపత మనసులో మాత్రం ఒక కొత్త ప్రపంచానికి తలుపులు తెరిచింది.

ఆ రోజు ఇద్దరూ మాట్లాడుకోలేదు. కానీ మరుసటి రోజు అదే సమయం, అదే బస్ స్టాప్‌లో మళ్లీ కలిశారు. ఈసారి లక్ష్మీ చేతిలోని పుస్తకం కింద పడిపోయింది. ఆదిత్య దాన్ని తీసి ఆమెకు అందించాడు.

"థ్యాంక్యూ,అని లక్ష్మీ మెల్లగా చెప్పింది.

"వెల్కమ్, అన్నాడు సంపత్.

ఆ రెండు మాటలతో మొదలైన పరిచయం, రోజులు గడిచేకొద్దీ అందమైన స్నేహంగా మారింది.

ఇద్దరూ కలిసి పుస్తకాల గురించి మాట్లాడేవారు. వానలో టీ తాగేవారు. చిన్న చిన్న కలలను పంచుకునేవారు. లక్ష్మీకి సంగీతం అంటే ప్రాణం. సంపత్ కు కథలు రాయడం అంటే ఇష్టం. ఒకరి కలలకు మరొకరు బలం అయ్యారు.

ఒకరోజు లక్ష్మీ అడిగింది.

"ప్రేమ అంటే నీకు ఏమనిపిస్తుంది?

కొద్దిసేపు ఆలోచించిన సంపత్ నవ్వుతూ అన్నాడు.

"మనల్ని మనం మర్చిపోయేంతగా ఇంకొకరి సంతోషాన్ని కోరుకోవడమే ప్రేమ."

ఆ మాటలు విన్న లక్ష్మీ కళ్లలో చిన్న వెలుగు మెరిసింది. కానీ తన మనసులో దాచుకున్న ప్రేమను మాత్రం బయటపెట్టలేదు.

కాలం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు.సంపత్ ఉద్యోగం కోసం మరో నగరానికి వెళ్లాల్సి వచ్చింది.

వెళ్లే రోజు స్టేషన్‌లో ఇద్దరూ ఎదురెదురుగా నిలబడ్డారు.

"నువ్వు వెళ్లాక నేను ఎవరితో మాట్లాడాలి? అని లక్ష్మీ అడిగింది.

"మనసు దూరం కాకపోతే. మనుషులు ఎంత దూరంలో ఉన్నా దగ్గరగానే ఉంటారు, అని సంపత్ చెప్పాడు.

రైలు కదిలింది. లక్ష్మీ కళ్లలో కన్నీళ్లు. సంపత్ హృదయంలో చెప్పలేని బాధ.

దూరం పెరిగింది. కానీ ప్రేమ తగ్గలేదు.

ప్రతి ఉదయం ఒక "గుడ్ మార్నింగ్" ప్రతి రాత్రి ఒక "జాగ్రత్తగా ఉండు.వీడియో కాల్స్, చిన్న గొడవలు, మళ్లీ నవ్వులు. అలా వారి ప్రేమ మరింత బలపడింది.

కానీ జీవితానికి మరో పరీక్ష ఎదురైంది.

లక్ష్మీ తండ్రికి తీవ్ర అనారోగ్యం వచ్చింది. కుటుంబ బాధ్యతలన్నీ ఆమె భుజాలపై పడ్డాయి. ఆమె సంపత్ తో మాట్లాడడం తగ్గించింది.

సంపత్ మాత్రం ఒక్కరోజు కూడా ఆమెను తప్పుపట్టలేదు.

ఒక రాత్రి అతనికి ఒక చిన్న మెసేజ్ వచ్చింది.

"క్షమించు. పరిస్థితులు నన్ను మార్చాయి. కానీ నా ప్రేమ మాత్రం మారలేదు.

ఆ ఒక్క మెసేజ్ చదివిన తర్వాత సంపత్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

కొన్ని నెలల తర్వాత సంపత్ తిరిగి తన ఊరికి వచ్చాడు.అదే పాత బస్ స్టాప్.

అదే వాన.అదే గాలి.

కానీ ఈసారి లక్ష్మీ అక్కడ లేదు.

ఆమె ఇంటికి వెళ్లాడు.

తలుపు తెరిచిన లక్ష్మీ అతన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయింది.

"ఎందుకు వచ్చావు?అని అడిగింది.

సంపత్ నవ్వుతూ అన్నాడు.

"ప్రేమ కోసం కారణం ఉండదు కదా.

ఆ మాట వినగానే లక్ష్మీ కన్నీళ్లు ఆపుకోలేకపోయింది.

"నేను నీ జీవితానికి భారమవుతానేమో అనిపించింది, అంది.

సంపత్ ఆమె చేతిని పట్టుకుని మెల్లగా చెప్పాడు.భారం అనిపించే ప్రేమ ప్రేమే కాదు. నీ బాధను పంచుకోవాలని అనిపిస్తే. అదే నిజమైన ప్రేమ.

ఆ రోజు ఇద్దరూ చాలా సేపు మాట్లాడుకున్నారు. ఎలాంటి పెద్ద పెద్ద ప్రమాణాలు చేయలేదు. ఎప్పటికీ విడిపోం" అని కూడా చెప్పుకోలేదు.

కానీ ఒక నిర్ణయం మాత్రం తీసుకున్నారు.

ఏ పరిస్థితి వచ్చినా, ఒకరిని ఒకరు వదలకూడదని.

కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత.

వారి ఇంటి బాల్కనీలో ఇద్దరూ కూర్చొని వానను చూస్తున్నారు.

లక్ష్మీ నవ్వుతూ అడిగింది.

"మన ప్రేమ కథను ఎవరు రాశారు?

సంపత్ ఆమె భుజంపై తల వాల్చి చెప్పాడు.

"మనసు రాసింది. మనం జీవించాం.

ఆమె చిరునవ్వు నవ్వింది.

ఆ నవ్వులో ఎన్నో కష్టాలు ఉన్నాయి.

ఎన్నో ఎదురుచూపులు ఉన్నాయి.

ఎన్నో త్యాగాలు ఉన్నాయి.

కానీ వాటన్నింటికంటే ఎక్కువగా. ప్రేమ ఉంది.

ప్రేమ అంటే కేవలం "ఐ లవ్ యూ" అని చెప్పడం కాదు.

అవసరమైనప్పుడు ఒకరి చేతిని మరొకరు వదలకుండా పట్టుకోవడం.

కన్నీళ్లను తుడవడం.

కలలను కాపాడడం.

కాలం మారినా, పరిస్థితులు మారినా. మనసు మారకుండా ఉండటం.

ఎందుకంటే నిజమైన ప్రేమను మాటలు రాయవు. మనసే రాస్తుంది.ఎవ్వరు తప్పుగా అనుకోవద్దు. ఓన్లీ ఎంటెన్మెంట్ కోసమే రాసాను. మీ అభిప్రాయం కింద కామెంట్స్ ద్వారా చెప్పండి.ఈ కథా మీకు నచ్చితే పేజీని పాలో చేయండి 

#TeluguLoveStory

#LoveStoriesTelugu

#Premakatha

#TeluguRomance

#FeelGoodStories